Poncho laat van zich horen

Als kleine puppy was Poncho uitzonderlijk bedreven in de taalvaardigheid; zij kon de wonderlijkste klanken voort-brengen. Zo kon Poncho keffen als een chihuahua (bij opwinding), kraaien als een baby (in een gekke bui) en jammeren als een kind (als ze uit haar slaap werd gehaald voor de zindelijkheidstraining). Ook had ze een speciale ‘gebiedende’ blaf die ze te pas en te onpas gebruikte: om haar bak met eten van het aanrecht op de keukenvloer te krijgen, om het hek tussen tuin en terras voor zich te laten openen en om de buitendeur door te kunnen voor de nodige portie spanning en sensatie.

Nu Poncho is volgroeid is haar spraakzaamheid wat afgenomen, maar toch weet zij zich nog altijd bovengemiddeld uit te drukken. Haar gebiedende blaf heeft ze behouden, al bediend ze zich daar alleen nog maar van in noodsituaties – bijvoorbeeld om een onder de bank gerold balletje te pakken te krijgen, of om het baasje ’s ochtends uit bed te halen zodat Poncho zich op haar leunstoel kan laten tillen voor haar ochtendslaapje. Maar haar specialiteit is het uiting geven aan haar gekke buien via de meest wonderlijke klanken: een mengsel van hondengebrabbel, korte kefjes, diepe keelklanken en vreemde rochels. Dit alles gelegen op haar rug waarbij haar vier pootjes het klankspel via een ongecontroleerde choreografie ondersteunen.