Poncho is (niet echt) zielig

Aan het einde van de dag begint voor Poncho de pret pas echt. Ze is ontzettend actief, kan geen rust vinden en racet door het huis met speeltjes waarvoor ze helaas niet hondenvriendinnetje Bambi maar het baasje uitnodigt om mee te spelen. Om halfnegen ben ik het een beetje zat en neem ik Poncho op schoot; meestal kalmeert ze dan direct en valt ze in slaap.

Niet nu. Na een kleine worsteling neemt ze een sprong en dan valt ze met een dreun die je eerder zou verwachten van een blok hardhout op haar rug op het parket. Ik ben wel wat geschrokken en inspecteer en troost Poncho, die zich meteen in haar mand terugtrekt en zich de rest van de avond niet meer verroert.

Totdat het bedtijd is. Op precies dat moment ontwaakt ze: ze staat op uit haar mand en loopt met een uitgestreken gezicht met me mee naar het traphekje. Want Poncho weet: als ze zielig is, mag ze in bed slapen. En dat heeft ze drie uur na haar val heel goed onthouden