De vele gezichten van Anne Frank

Ik heb het boek De vele gezichten van Anne Frank (diverse auteurs) gecorrigeerd. Alles wat over Anne Frank en haar dagboek te zeggen valt, is beslist in dit boek gezegd. Zij is zeer zeker her- en her- en herkauwd, uitgekauwd en nogmaals herkauwd. Het arme kind, zij was bijzonder maar desalniettemin een mens. En dat lijkt vaak te worden vergeten. De zin uit haar dagboek die het vaakst wordt geciteerd luidt als volgt: '[...] en ondanks dat alles blijf ik geloven in het goede van de mens.' Soms wordt hiervan gemaakt: het goede van den mens, soms van de mensen [wat zijn veel schrijvers/journalisten toch slordig]. Ik heb het dagboek niet in mijn bezit, dus kan niet nagaan wat correct is. Wel weet ik dat je dit zinnetje niet al te letterlijk moet nemen.

Alles is dus al gezegd over Anne Frank en haar dagboek. Ik heb er weinig aan toe te voegen. Wel vond ik de volgende passage de moeite waard, omdat deze Anne terugbrengt naar de aarde:

'Mét de passage die Otto Frank eerder schrapte, blijkt Anne zelfs bij tijd en wijle een takketrut eerste klas. Van meet af aan vindt ze haar moeder te min. Die is niet in staat een echte moeder te zijn. Uiterst arrogant schrijft ze over haar populariteit onder leeftijdgenoten en oudere jongens. [...] Al vanaf de eerste pagina's getuigt Anne van een hooghartig besef van haar eigen slimheid en wellevendheid.'

Ik zou het dagboek wel graag in zijn geheel willen lezen, anderzijds vrees ik de emoties waar ik doorheen zal moeten; ook is het niet prettig om van een boek waar je nog aan moet beginnen de plot te kennen, een plot die te onwaarschijnlijk, te heftig is om je hem voor te kunnen stellen. Zat er nog aan te denken gisterochtend (een maandag) even op en naar naar A'dam te gaan om het Achterhuis te bezoeken. Maar dat was nog voordat ik had gelezen dat er bijna voortdurend een lange rij wachtenden staat waarachter je je aan moet sluiten. Maar misschien valt dit op maandagochtend buiten het seizoen mee. Ik weet het niet, zou het moeten navragen. Maar dan nog: de kamers zijn leeg [de meubels zijn destijds op last van de Duitsers verwijderd], alles wat te zien valt zijn de door Anne op de muur geplakte foto's en knipsels van filmsterren e.d. Plus de potloodstreepjes die Anne en Margot op de muur aanbrachten om hun groei bij te houden.

En ten slotte: de Kitty tot wie Anne Frans zich in haar dagboek richt, is bijna zeker een van de hoofdpersonen in de voor de oorlog geschreven meisjesboekenreeks Joop ter Heul (Cissy van Marxveldt) waar Anne erg dol op was. Het leuke is dat ik deze boeken als tiener ook heb gelezen, dat ik de trilogie Joop ter Heul zelfs nog in mijn bezit heb.
naar boven