De proeftuin van de evolutie (ofwel wie was Charles Darwin?)

De proeftuin van de evolutie, van ene Edward J. Larson, gaat over de Galápagoseilanden. Wat een treurnis, een deerniswekkend boek. Dertig jaar nadat de eerste mens op een van de eilanden voet aan wal zetten, waren er nog nauwelijks landschildpadden over. Ze werden met honderden tegelijk ingeladen om tijdens de reis als vers voedsel te dienen en om laboratoria te worden onderzocht. Het ergst is dat de bewoners van deze eilanden, voornamelijk reptielen en vogels, totaal geen angst voor mensen kenden, wat de scheepslui ertoe aanzette ze te treiteren alvorens ze te doden.

En dan heb je nog Charles Darwin, ook nu nog een zeer bekende naam. Hij had gewoon het geluk dat hij destijds een gouden kans kreeg om als 26-jarige student mee te mogen varen naar de Galápagoseilanden, niet omdat hij zo goed was maar omdat de rijke en aristocratische bevelhebber van het schip, Robert Fitzroy, passend gezelschap wilde meenemen en alle anderen die hij vroeg weigerden. En omdat Darwin toevallig ook van goede komaf was, al was het niet uit de aristocratie maar uit de lagere plattelandsadel. Maar afin, het is ook niet zo moeilijk om je naam onsterfelijk te maken als niemand vóór jou planten en dieren van deze eilanden goed in kaart heeft gebracht. Oké, hij heeft misschien nog wel wat meer gedaan dan dat (zoals de evolutieleer ontdekt), maar in mijn ogen kan hij geen goed meer doen. Ik vind het een min mannetje. En dat komt door het volgende (letterlijke) citaat, dat ik nu ga opzoeken...

Hier komt-ie: ‘Darwin bleek het bijzonder leuk te vinden om de zee- en landleguanen te pesten, eerstgenoemde aan de kaak stellend als “afschuwelijk om te zien” en laatstgenoemde als “lelijk”. Beide types vond hij “dom”. Herhaaldelijk gooide hij een bepaalde zeeleguaan in het water om te bewijzen dat die zich liever op het land bevond, en hij probeerde vergeefs andere de zee in te jagen. Hij trok een landleguaan aan zijn staart, domweg om diens geschokte reactie te zien.’

En dat is nog onschuldig vergeleken bij zijn overige 'experimenten'. Hiermee heeft Darwin voor mij voorgoed afgedaan, al leefde hij in een tijd dat een dergelijke benadering waar het gaat om dieren eerder regel dan uitzondering was. Want er waren ook eeuwen terug wel degelijk bijzondere mensen die zich niets van de heersende tijdsgeest aantrokken en hun eigen weg gingen. Met succes. Darwin was dus gewoon een simpele dierentreiteraar. Niets meer en niets minder.
naar boven