Over de grens

Rusdhie’s boek Over de grens is een verzameling essays en lezingen uit de afgelopen jaren, waaronder over de beruchte 'fatwa'. Hij heeft het moeilijk gehad, tjongejonge, tien jaren van fatwa. Het treffendst verwoordt hij zijn gevoelens waar hij het volgende zegt :

'[...] Want hoe kan ik aan vreemden uitleggen hoe onteerd ik me voel? Het is alsof mannen met grote honkbalknuppels luidruchtig je huis binnenstormen en het tot puin slaan. Ze komen wanneer je ligt te vrijen of naakt onder de douche staat of op de wc zit, of in diepe innerlijke stilte naar de regels staart die je op een bladzij hebt gekrabbeld. Nooit meer zul je kussen of baden of poepen of schrijven zonder je deze indringing te herinneren.'

Maar hij heeft het overleefd. Hoewel geen roman, is Over de grens een stuk leesbaarder dan zijn boek De grond onder haar voeten (wel een roman) van een aantal jaren geleden. Ook dat heb ik gecorrigeerd en ik herinner me eigenlijk alleen de moeite die ik moest doen om de betekenis van elke afzonderlijke zin tot me te laten doordringen. En het was echt een heel dik boek, met een heleboel afzonderlijke zinnen. Maar in zijn verzamelde stukken in Over de grens schrijft hij bijvoorbeeld over zijn vriendschap met U2, over de Rolling Stones en rock-'n-roll in het algemeen, over de (oude) filmversie van The wizard of Oz ('Oz' is de naam van het alfabetkaartje o-z van het archief van de oorspronkelijke auteur van het boek), maar ook over zware zaken als politiek en discriminatie en vrijheid van meningsuiting en terrorisme en Bill Clinton vs. de wereld. En natuurlijk over zijn eigen fatwa, waaronder de kritiek die men had op het geld dat werd uitgegeven aan zijn bescherming, waaronder van de Prince of Wales himself. En in reactie daarop had een Spaanse journalist gezegd dat het geld dat wordt uitgegeven aan de bescherming van prins Charles vele malen hoger is dan dat van de auteur Rushdie maar dat de prins nog nooit een zinnig stuk heeft geschreven.
naar boven