De Opwindvogelkronieken

De Opwindvogelkronieken telt 869 pagina's of daaromtrent, en is geschreven door een Japanner van wie ik de naam niet kan onthouden (maar die Haruki Murakami heet). De eerste helft van het boek boeit als geen enkel ander boek, zeer sterk in elkaar zit, gaat over een kat die Noboru Wataya heet, over twee vreemde gezusters met de nog vreemdere namen Malta Kano en Kreta Kano (met boven de 'n' een liggend streepje maar die kent mijn symbolensetje niet) en waarin de hoofdpersoon in de vreemdste situaties verzeild raakt die in hoge mate fascineren. Maar zoals vaak het geval is bij boeken van een dergelijke omvang, kan de auteur geen maat houden en vanaf pagina 450-500 gaat het bergafwaarts met het verhaal, loopt het langzaam leeg als een luchtballon waar een minuscuul doch onmiskenbaar een gaatje in zit. En als je het uit hebt, heb je het gevoel dat je een bittere pil hebt geslikt. Nog afgezien van je verlies aan eetlust dat je lijdt door het gruwelijke geweld dat tot in de kleinste details wordt beschreven en waaraan goed is te zien dat de auteur een inwoner is van een land met een gewelddadig en onmenselijk oorlogsverleden dat zijn weerga niet kent. Anna's advies: slaag je erin ergens de (eerste!) helft van het boek te bemachtigen, dan heb je een uitstekende koop gedaan! Maar dan nog moet je over een sterke maag beschikken (of het gedeelte overslaan waarin wordt beschreven hoe een man [... ahem dit wil ik de geachte lezer met de minder krachtige zenuwen niet aandoen... daarom hier 9 puntjes...] ).