Verrassende zinnen

Ik val op verrassende zinnen in boeken. Zinnen die situaties beschrijven die je je als lezer levendig kunt voorstellen, en die je even pas op de plaats laten maken omdat ze je boeien. Ik heb een kleine verzameling van die zinnen, geplukt uit ooit door mij gecorrigeerde boeken:

Uit De prins van de wolken, van Gianni Riotta (er wordt in de betreffende scène een hevige strijd gevoerd op leven en dood):

Een projectiel [...] en de scherven troffen achterelkaar twee mannen die rechtop waren blijven staan. De eerste viel voorover en bewoog niet meer, de tweede rolde van de klap over de grond, ging toen ineens rechtop zitten als een marionet en mompelde asgrauw: 'Ik ben geraakt, ik ben geraakt.'
[Ik zie de mannen precies vallen op de manier zoals beschreven, waarbij de marionettenman me het langst bijblijft.]

Wat ik ook mooi vind is de volgende verklaring bij een citaat van een van de personages uit het verhaal:

[...] 'Het is Diotru, hij is een rotzak. Hij zal ze doodmaken.' Door iedere dag te helpen bij het opdragen van de mis, had Pepe geleerd te praten zonder zijn lippen te bewegen.
[De toegevoegde zin houdt veel meer informatie in dan je op het eerste gezicht vermoedt: 1) op een subtiele manier wordt duidelijk hoe Pepe zijn tekst uitspreekt (namelijk als een soort buikspreker, 2) als niet-ingewijde sta je er even bij stil dat een hulp bij de mis wel moet praten maar niet hoorbaar mag zijn. Niet dat je met dit soort informatie in het leven veel verder zult komen, maar tijdens het lezen van het boek is het leuk (voor zolang het je bijblijft).]

En dan nog enkele aardige zinnen (vond ik) uit de ooit gecorrigeerde (oorspronkelijk Franstalige) roman Braziliaans rood van Jean-Christophe Rufin:

• 'Ja mevrouw,' schreeuwde dom Gonzagues terwijl hij een snottebel in zijn zakdoek liet verdwijnen. [je moet er maar opkomen als schrijver]
• Bij de herinnering aan dit verlies bracht de dame twee tranen voort, die ze met koortsachtige hand niet zozeer wegwiste als wel over heel haar gezicht begon uit te smeren. [die 'twee tranen', dat vind ik een mooie]
• Vervolgens zegende de priester de menigte met weidse armgebaren door de lucht alsof hij een zwerm vogels vrijliet. [deze beviel me omdat ik dat helemaal voor me zie, hoe die priester dat doet]

Hier echter enkele monsters van zinnen uit voornoemd boek:

• Maar hoewel ze er nu hetzelfde uitzag, had ze zich nog niet bevrijd van dat drukkende schaamtegevoel dat in Europa de etterende wonden van de ziel verhult [huh? wablief?]
• [...] En het laatste woord was gekozen met het trage gebaar van een hand die vruchten op een fruitschaal beroert. [brrrr]
• Melancholie vereist tenminste geen beslissingen. Ze sust en verandert degene van wie ze zich meester maakt in een zuigeling die zich wellustig vastklampt aan haar borst. [aaaahhhhh een draak]
• Ze sprak die laatste worden moeizaam uit, als iemand die een geleend werktuig hanteert. [wát een inefficiënte metafoor, ik moet heel lang nadenken voordat ik de vergelijking kan plaatsen]

Elke schrijver kent het belang van metaforen. Maar helaas zijn gerichte, 100% messcherpe metaforen ongeveer net zo moeilijk als het schrijven van een bestseller en heel vaak is het beter je er maar niet aan te wagen dan met bovenstaande misbaksels aan te komen.
naar boven